همزمان با دویستوپنجاهمین سالگرد تأسیس آمریکا، کارنامه نظامی واشنگتن بار دیگر مورد بازخوانی قرار گرفته است؛ کارنامهای که نشان میدهد جنگ و مداخله نظامی از نخستین سالهای تشکیل این کشور تا امروز، همواره یکی از ارکان اصلی سیاست خارجی آمریکا بوده و از توسعه سرزمینی در قرن نوزدهم تا جنگهای خاورمیانه و رویاروییهای ژئوپلیتیکی قرن بیستویکم، در قالب اهداف و توجیهات متفاوت ادامه یافته است.
این گزارش نشان میدهد در سال نخستِ بازگشت ترامپ، سیاست خارجی آمریکا بیثبات، معاملهمحور و شخصیتر شده و متحدان را وادار به سازگاریهای تازه کرده است.
بلومبرگ شب گذشته به وقت محلی از برنامه دولت آمریکا برای استفاده از شرکتهای خصوصی به بهانه مقابله با تهدیدات سایبری خبر داد، موضوعی که کاربران خارجی آن را بهانهای برای تمسخر ترامپ قرار داده اند.
تغییر نام وزارت دفاع به وزارت جنگ از سوی ترامپ، تناقض آشکار میان ادعای صلحطلبی و اقدامات پرتنش اوست؛ پیامی که آینده سیاست خارجی آمریکا را پرخطرتر و بیثباتتر به تصویر میکشد.
تارنمای پولیتیکو با اشاره به تحولات آمریکا به دنبال کناره گیری جو بایدن از رقابتهای انتخاباتی و حمایت او از کامالا هریس معاونش در انتخابات، پیش بینی کرد که در بیشتر حوزههای سیاست خارجی هریس احتمالا دنبال رو اهداف سیاست خارجی بایدن خواهد بود.
آنچه جنگ فعلی غزه و نسلکشی غیرنظامیان فلسطینی را ممکن کرده، سیاست خارجی ناهماهنگ و متناقض آمریکا است.
کیسینجر به دلیل نقشی که در شکل دادن سیاست خارجی آمریکا بهویژه در خاورمیانه داشت شخصیتی منفور در کشورهای منطقه و جهان عرب بود.
هنری کیسینجر در طول دوران فعالیت سیاسی خود در مرگ میلیونها نفر در سرتاسر جهان نقش داشته است.
این روزها سیاستمداران و رسانههای غرب اصرار دارند هنری کیسینجر را به عنوان خالق دکترین دوستونی در زمان نیکسون و یک استراتژیست بیهمتا با استعدادی غیرقابل تصور و دستنیافتنی معرفی کنند!
طوفان الاقصی و حمایت آمریکا از رژیم صهیونیستی باعث شده تا بحث در مورد تعهدات به اوکراین پیرامون این موضوع بچرخد که آیا واشنگتن ناچار میشود بین کمک به تلآویو و کییف، یکی را انتخاب کند.